Dokończ myśl Stanisława Jerzego Leca: "Wszystko mija... - z takim pytaniem w programie TVN "Milionerzy" zmierzył się uczestnik w odcinku programu Milionerzy w poniedziałek, 7 września 2020 r. Jaka jest prawidłowa odpowiedź? Zobacz na dole artykułuTeleturniej "Milionerzy" powrócił z nowymi odcinkami na antenę TVN. Po serii powtórek programu, od 1 września 2020 emitowane są premierowe odcinki. Zasady wciąż są takie same. Uczestnik musi odpowiedzieć poprawnie na 12 pytań, by zdobyć milion złotych. Prowadzącym jest Hubert Milionerzy - zasadyAby zagrać o milion, uczestnik najpierw musi uporać się z przeciwnikami w eliminacjach. Jeśli przejdzie dalej, zaczyna od pytania za 500 złotych. Do dyspozycji ma trzy koła ratunkowe (może skorzystać ze wszystkich przy tym samym pytaniu):pół na pół pytanie do publiczności telefon do przyjaciela Po drodze uczestnik ma dwie sumy gwarantowane (otrzyma je, nawet jeśli źle odpowie na kolejne pytanie). To 1000 złotych (drugie pytanie) oraz 40 000 złotych (siódme pytanie). 500 zł 1000 zł2000 zł 5000 zł 10 000 zł 20 000 zł 40 000 zł75 000 zł 125 000 zł 250 000 zł 500 000 zł 1 000 000 złMilionerzy. Trzech odpowiedziało poprawnie na 12 pytańNa razie w polskich Milionerach po główną wygraną sięgnęły trzy osoby. Pierwszym zwycięzcą "Milionerów" w Polsce był Krzysztof Wójcik, który milion wygrał w 2010 roku. Gracz musiał odpowiedzieć na pytanie: "Z gry na jakim instrumencie słynie Czesław Mozil". Był to 662. odcinek "Milionerów".Wśród polskich zwycięzców jest też Maria Romanek, która po wygraną sięgnęła w 2018 roku. Najnowszą zwyciężczynią (2019 rok) jest Katarzyna Kant-Wysocka z Gdańska, miłośniczka kultury antycznej, absolwentka filologii klasycznej, a zawodowo specjalistka ds. marketingu. Co ciekawe odcinki ze wszystkimi zwycięzcami miały swoją premierę w jednak do PYTANIE: Dokończ myśl Stanisława Jerzego Leca: "Wszystko mija...A. tylko nie zmarszczki z ryja" B. gdy igła się w żyłę wbija" C. nawet najdłuższa żmija" D. a czas trumnę zbija" To może cię zainteresowaćW Bydgoszczy kupisz produkty konopne. Legalnie!TOP 10 łacińskich sentencji, które warto znaćKaufland wprowadza do sprzedaży żywność z... owadówIle kosztuje seks w Polsce? Raport firmy Sedlak&SedlakPolecane ofertyMateriały promocyjne partnera

1. ፖктагաթ ж же
   1. Օпխбոмуπεр ኆዲмէхማդ димозоռև луглեнуна
   2. Е չևς аβ εኽθхриսеш
2. Шωтаնաቼοнև θчեγι

Tak bardzo mi przykro, że teraz cierpisz. Ale, jak mawiała Chustka, wszystko mija nawet najdłuższa żmija:) To też minie. Pomyśl o czasie, kiedy to wszystko będzie już tylko mglistym wspomnieniem. Będzie tak, zobaczysz! Nie poddawaj się, choć pewnie nawet nie jestem w stanie wyobrazić sobie jaką teraz toczysz batalię.

"Furioza" Cypriana T. Olenckiego od 22 października w kinach. Premiera opóźniła się o kilkanaście miesięcy z powodu pandemiiFilm stanowi wybuchową mieszankę gangstersko-policyjnego kina akcji, opowieści o sztukach walki i dramatu rodzinnego. W rolach głównych występują Mateusz Banasiuk, Weronika Książkiewicz, Mateusz Damięcki, Łukasz Simlat, Wojciech Zieliński, Szymon Bobrowski i Janusz ChabiorDamięcki, chociaż wciela się w Goldena, postać skrajnie niebezpieczną, podkreśla, że prywatnie nie jest "brutalistą". - Nie lubię się mazać we krwi, a w życiu biłem się, czy raczej dostałem, tylko raz – mówi. - Wychowano mnie na grzecznego chłopcaDamięcki od lat krytykuje to, co się w Polsce dzieje. - Nasza historia staje się coraz bardziej groteskowa, rodem jak z Mrożka – przekonuje, zaznaczając jednak, że od kiedy jest ojcem, nie może cały czas stać na barykadzie. Na przyszłość naszego kraju patrzy z większym optymizmem niż jeszcze rok temu. - Jak mawiał Stanisław Jerzy Lec: "Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija"W wywiadzie Damięcki wspomina stres, jaki przeżywał, kiedy był chory na COVID-19, głównie powodu bliskich. - Moja żona została sama w domu z trzyletnim dzieckiem, będąc w dziewiątym miesiącu ciąży. Do tego odszedł mój dziadekWięcej wywiadów znajdziesz na stronie głównej OnetuPaweł Piotrowicz: Masz w sobie coś z chuligana? Bo w "Furiozie" zagrałeś tak wyraziście, przechodząc do tego niesamowitą aktorską metamorfozę, że wręcz miałem lekkie obawy przed naszym spotkaniem, czy aby coś z Goldena w tobie nie Damięcki: Nic a nic. Kiedyś co prawda trenowałem na Legii, ale pływanie. Mając legitymację tego klubu, nie poszedłem jednak na żaden mecz piłkarski, ponieważ nigdy mnie to nie bohater chyba rzeczywiście wszedł ci w krwiobieg, bo nawet na Instagramie dzielisz się tekstami, które pokazują jego historię i przez te teksty pokazać ludziom, jak się robi taką postać. Mogą zobaczyć, jak budowałem swojego Goldena przez miesiące, kiedy miałem scenariusz na kolanach i przygotowywałem się do roli, chodząc też na siłownię. Ja musiałem go sobie dopełnić, wytłumaczyć, jak w sztuce teatralnej. Bo kiedy bohater wchodzi pierwszy raz na scenę, to on dla widza nie może pojawiać Glińska w Akademii Teatralnej powiedziała mi kiedyś przed dyplomem: "Napisz sobie jedną stronę o nim po to, żeby wejść w tę postać, żebyś chodził jak on, ubierał się jak on i czuł to wszystko, żeby to było twoje. A nie, że założysz przed premierą świeże buty i będziesz udawał, że chodzisz w nich dziesięć lat. Nie, pochodź w nich dwa miesiące". Podpowiedziała mi, żebym napisał taką eksplikację i od tamtej pory robię to zawsze, kiedy tylko właśnie, domyślam się, że nie masz luksusu przygotowywania się w taki sposób do każdej roli filmowej czy nie, bo zazwyczaj nie ma na to czasu, ale przy "Furiozie" dostałem pół roku, a to bardzo dużo. Wiedziałem, że nie mogę tego schrzanić. Ale nie dlatego zdecydowałem się na tę rolę, żeby teraz mieć pretekst do publikowania na moim Instagramie tekstów o Goldenie. Wtedy robiłem to tylko i wyłącznie na własny potem tekst reżyserowi, Cyprianowi T. Olenckiemu, który nawet wziął z niego kilka cytatów. Umieściliśmy je w filmie. Na przykład?Choćby wątek zgolenia głowy po raz pierwszy. To golenie wynika z tego, że wymyśliłem sobie, iż pewnego razu mój bohater dostał tak mocno w łeb, że od tego momentu przeszedł wewnętrzną przemianę, a ogolenie głowy stało się symbolicznym aktem tej przemiany. I myśmy zrobili tę scenę. Tam jest parę takich rzeczy, włącznie z wytłumaczeniem, dlaczego Golden wstawił sobie złoty ząb. Cieszę się, że Cyprian dał mi możliwość zgłębienia psychiki tego chłopaka. Powiedział: "Masz tekst i pół roku na niego". Kurczę, to się nie zdarza. I gdybym zmarnował te szansę, to w zasadzie moje aktorstwo można by o d... potłuc. My aktorzy zawsze narzekamy, że jakiś film wyszedł kiepsko, bo powstał w pośpiechu, bo brakowało czasu. A tu nagle dostajesz świetny scenariusz, który może być jeszcze lepszy, bo wiadomo, że jak zaczniesz dyskutować z reżyserem o tym, co twój bohater może mieć na myśli, to wyjdzie to filmowi tylko na dobre. Cyprian poza tym panował nad wszystkim od początku do końca, widziałem u niego wielką pasję."Furioza": szybcy i wściekli [RECENZJA]Solidnie przypakowałeś na tej to pięć miesięcy preprodukcji plus cały okres robienia filmu. Ćwiczyłem z dwoma trenerami, Mateuszem Twarowskim i Marcinem Domańskim. Dzień witałem w jednej siłowni, a żegnałem w drugiej. Przez ostatnie 60 dni przygotowań miałem dwa treningi dziennie, do tego zrobiłem około pół miliona skoków na pewnym momencie zdałem sobie sprawę, że to nie ja chodzę na siłownię "zrobić Goldena", tylko on tam chodzi, by budować formę i na ustawce nie oberwać. Cały czas o nim walk, ale i bijatyk jest rzeczywiście za nią Jarek Golec. Z Pawłem Jusińskim z kolei trenowałem boks i dopieszczałem układy i technikę. Jest jeszcze stała banda wspaniałych kaskaderów, wytrenowanych chłopaków, którzy wyglądają niejednokrotnie jak urki, znają zasady walk MMA i mają wszelkie umiejętności, bokserskie i kickboxerskie czy kravmagowe, ale i o Puszkinie można z nimi pogadać. Jarek jest w swojej pracy jak skalpel. To facet, który myśli ostro i celnie jak sportowiec, ale swoje choreografie tworzy z typowo artystycznym, tanecznym wyczuciem. I nie niemu z poruszaniem się aktorów w rolach było jak jazdą samochodem. Jak jeździsz już odpowiednio długo, to nad pewnymi rzeczami się już nie zastanawiasz. I myśmy z Mateuszem Banasiukiem [filmowym Dawidem – aut.] w dniu zdjęć ostatniej walki ze czterdzieści razy powtórzyli całą choreografię. Równie dobrze mogliśmy to robić z zamkniętymi oczami, oddech wyznaczał nam rytm, czuliśmy, który z nas i w którym momencie ma się usunąć w prawo czy w lewo, zrobić obejście, uderzyć prawą czy lewą stroną. Mogliśmy być postaciami, nie myśląc o ruchach. To jest dopiero chyba rzadkość w polskim tak. Kiedy chodzę na polskie filmy, to się tych walk na ekranie boję, bo wiem, ile było na nie czasu. Koledzy zawsze na to narzekają. A tu pierwsze spotkanie ma miejsce w połowie stycznia 2019, a na plan filmu wchodzisz 15 maja. Okazuje, że na samo ćwiczenie choreografii masz cztery miesiące. Tyle, ile trwają próby w teatrze. Wystarczy znaleźć człowieka, który chce i potrafi to film do tej pory nie przyniósł mi takiej satysfakcji jak "Furioza".Dalszy ciąg tekstu pod wideo. UWAGA: w zwiastunie padają przekleństwa!Jak dostałeś tę rolę?Cyprian powiedział mi kiedyś, że ogląda wszystkie polskie filmy. I nawet jeśli któryś jest taki sobie, stara się z niego coś wyciągnąć. Jest w stanie docenić, że komuś się chciało. Powiedział: "Jesteś Goldenem tylko dlatego, że widziałem »Czarnego«" [film z 2008 r. w reż. Dominika Matwiejczyka – aut]. Tamten film nie odbił się szerokim echem w mainstreamie, ale dziś na YouTube ma 4 mln jednak dodał, że wpływ na decyzję obsadzenia mnie w "Furiozie" miał też "Kochaj i tańcz", nie do końca zrozumiałem. "Błagam cię, byłem tam tańczącym uśmiechniętym chłopcem!". A on na to: "Ale jak zobaczyłem, jak tam wyglądasz i że to wszystko sam tańczysz, pomimo że w portfolio nie masz tancerza, zrozumiałem, że masz dryg, umiesz się ruszać i że się do tego przyłożyłeś".Tak było?Ja się rzeczywiście przyłożyłam do tamtej roli jak do niczego wcześniej. I znów nie sam. Wtedy z pomocą Jarka Stańka, choreografa. Tygodniami wypacałem z siebie tony, poświęcając na próby choreograficzne po pięć godzin Stankiewicz: genu nie wydłubiesz [WYWIAD]A w "Furiozie" pokusiłeś się o jakąś formę rozpoznania środowiska pseudokibiców?Nie. Boję się tego świata i nie ukrywam tego, więc nie starałem się wejść za mocno w prawdę, gdyż ona mnie za każdym razem przerażała. Nie jestem brutalistą, nie lubię się mazać we krwi, a w życiu biłem się, czy raczej dostałem, tylko raz. Tak mi się ono ułożyło i tyle. Nie byłem chuliganem, byłem grzecznym chłopcem. Tak mnie ciągnął mnie bardziej film niż ulica. Wolałem kulturę i sztukę od braku kultury i tandety. To moje życie, lubię je. W taki sposób będę się starał wychować moje dzieci. Podobnie podchodzi do tego moja żona Paulina, choreografka i nie "znielubić" tego Goldena, musiałem sobie na niego wymyślić jakiś patent. Śmieję się, że śp. Zbigniew Zapasiewicz, który nie sądzę, by był ze mnie zadowolony w szkole, bo wydaje mi się, że traktował mnie jako ładnego chłopaka, teraz zmieniłby o mnie chłopaka, czyli Cezarego Barykę z "Przedwiośnia"?No tak, miałem to już za sobą, bo zagrałem w filmie Bajona na pierwszym roku. W szkole Zapasiewicz kazał nam w jednoaktówkach Czechowa doczepiać sobie nosy - im prostsze mieliśmy, tym bardziej je musieliśmy skrzywiać. Im bardziej byliśmy wyprostowani, tym noszenia większego garba od nas wymagał. Im młodziej wyglądaliśmy, tym bardziej nas postarzał, posiwiał, ubierał w absurdalne ciuchy. Jak mówiliśmy czyściutko to on kazał nam skrzeczeć albo chrypieć i mówił, że nigdy go w teatrze nie interesowało, żeby być na scenie sobą, bo to nie ma sensu. Kiedy aktor wychodzi po spektaklu i grono ludzi przy wyjściu prosi go o autograf, to znaczy, że jest coś nie Damięcki w filmie "Przedwiośnie" - Prończyk / AKPADlaczego nie tak?Bo aktor powinien zagrać tak, by nikt go prywatnie nie rozpoznał. Myśmy wszyscy wtedy chodzili na castingi, każdy kolega chciał kupić własne mieszkanie albo przynajmniej mieć pieniądze na samodzielny wynajmem, a nie dzielić lokum z innymi studentami. Tam kazali nam robić zupełnie odwrotnie. "Jesteś młody, mówisz tak i tak. Dlatego cię wzięliśmy, po warunkach". "Ale profesor w szkole..." "Jaki profesor w szkole?". Mieliśmy mętlik w głowie, a ten Zapas wkurzał się na nas strasznie. Wydaje mi się, że wtedy to nie było takie aktorstwo, którego on by sobie ode mnie życzył. A dziś...?Myślę, że "Furioza" by go ucieszyła i mógłby sobie pomyśleć: "No wreszcie, zrozumiałeś o co chodzi". Jeżeli z każdej swojej roli, którą stworzył na scenie, czerpał tyle satysfakcji co ja z Goldena, a widziałem, że takie miał podejście, to był po prostu cholernie szczęśliwym i spełnionym pewien, że jeśli jeszcze raz dostanę kiedyś taką rolę jak Golden, to czeka mnie zastrzyk z ogromną dawką serotoniny i adrenaliny. Przecież jak taki koktajl Mołotowa w człowieku buzuje, to się przez półtora roku nie przeziębia, jest cały czas uśmiechnięty i wypoczęty, pomimo wielkiego wysiłku. Żyć nie "Furiozie" jest kilka żartobliwych odniesień do naszej politycznej rzeczywistości, która - czego nie ukrywasz – także i ciebie zajmuje. Jest żart o 500 Plus, rozmowa ze skorumpowanym politykiem czy niespodziewane pytanie robiącego w Polsce niekoniecznie legalne interesy cudzoziemca o stan demokracji w naszym kraju. Na takiej zasadzie, że nie robimy filmu politycznego, ale wiemy, co się dzieje w naszym kraju, nie pozostajemy na to niewrażliwi i puszczamy oko w stronę prawda. Przy okazji łamiemy pewien stereotyp. Cyprian często to powtarza, by nie wyrzucać kiboli do jednego worka. To nie jest tak, że każdy z nich reprezentuje skrajne nacjonalistyczną prawicową stronę, która podąża politycznie w jednym słusznym w jakim kierunku podąża teraz Polska? W styczniu, w rozmowie z Amelią Sarnowską z Onetu, nie ukrywałeś, że twoje prognozy nie są optymistyczne. W odniesieniu do Strajku Kobiet powiedziałeś: "Nadzieje były ogromne. Sam miałem takie złudne przekonanie, że zwyciężymy, mówiąc górnolotnie. I obawiam się, że się nie udało".Wtedy miałem rzeczywiście depresyjne stany, jak wielu ludzi w COVIDzie, który zresztą też przeszedłem. I byłem trochę rozczarowany, że nic się w Polsce nie zmienia. Ale pocieszam się, że przeżywamy rewolucję, która powolutku przeradza się w ewolucję. Regularnie uczestniczymy w różnych protestach i pokazujemy, że zawsze będziemy walczyć o wolność. Drzemie w nas głęboko coś takiego, że się nie damy, bardzo w to wierzę. A decyzje podejmowane przez rządzących są coraz bardziej kuriozalne z mojego punktu boisz się na przykład, że PiS zechce wyprowadzić nas z Unii Europejskiej? Okazuje się, że może to zrobić nawet jednym sejmowym boję się tego, bo wyprowadzić Polski z Europy się nie da. W Polsce jest zbyt wielu ludzi myślących. Nie damy się. Ja oczywiście wielokrotnie w mediach społecznościowych podkreślam, że to, co dzieje się w Polsce, nie jest mi obojętne. Mam wiele zastrzeżeń, wyrażam głośno swoje zdanie. Wiem, że wszystko musi się kiedyś skończyć. Jak mawiał Stanisław Jerzy Lec: "Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija". A nasza historia staje się coraz bardziej groteskowa, rodem jak z że w dzień, kiedy się dowiedziałem, iż premiera "Furiozy" odbędzie się 18 października, a 22 film wejdzie do kin, dystrybutor poprosił mnie u umieszczenie mojego zdjęcia w roli Goldena na Instagramie. A to był akurat dzień, w którym uchwalono "Lex TVN". Spodziewałem się reakcji w rodzaju "Panie Mateuszu, ależ rola się szykuje, czekamy!". A dostałem setki wiadomości w stylu "Taki Golden powinien wpaść dzisiaj pod Sejm, albo najlepiej do środka" albo pytań w rodzaju: "Czy idzie pan z nami na demonstrację?", "Czy Golden nas dzisiaj wesprze?". A mnie chodziło po prostu o promocję dobrego filmu... To pokazuje, że ludzie sami czują, iż potrzeba nam wielkiej siły i w tamtym momencie złapali się tego Goldena. Ja się z tego śmiałem, bo w ogóle o tym nie pomyślałem w ten sposób. Inni pomyśleli za Damięcki napisał wiersz o rządzących. "Wyciera sobie pysk rodziną"Napisałeś sporo wierszy komentujących naszą rzeczywistość, w tym "Dziękuję", które odbiło się chyba największym echem. Zamierzasz to kontynuować?Nie mogę cały czas stać na barykadzie. Obiecałem sobie, odkąd mam moich synków, że nie będę ślęczał już po nocach nad tekstem. wiersz sam musi do mnie podejść i zastukać, żebym poświęcił mu tych parę godzin mojego cennego czasu. Czasu, kiedy na przykład powinienem spać. Nie jestem już w stanie pisać tego w ciągu dnia. Dlatego czekam na znak, który nie pozostawi mi wątpliwości, że muszę coś napisać albo jakoś inaczej się tym wielokrotnie miałem wrażenie, że już swoje powiedziałem. Nie reaguję już tak żywiołowo. Widzę, że mamy w sobie wewnętrzną opozycję, że jest nas bardzo dużo, że tak wiele osób myśli identycznie. Wystarczy, że druga strona przegnie, pojawia się niewyartykułowane wezwanie i nagle w jednym mieście wychodzi na ulicę sto tysięcy o COVIDzie, który przeszedłeś. Ciężko?Przede wszystkim przeżywałem wtedy ogromny stres wynikający z tego, że moja żona została sama w domu z trzyletnim dzieckiem, będąc w dziewiątym miesiącu ciąży. Do tego odszedł mój dziadek, a rodzice i siostra Matylda także przechodzili w tamtym czasie tę chorobę i nie czuli się najlepiej. Nie było to więc przyjemne wiele zmieniło w twoim życiu?Wszystko. Jak w życiu każdego ojca. Można się do tego przygotowywać, można wypierać lub antycypować, ale to są takie bezwarunkowe momenty, które stanowią o twoim życiu. Żeby było śmieszniej, pierwszy raz jest niesamowity i drugi raz jest równie wcześniej myślałem, że wiem, po co robię filmy, po co się uczę i po co korzystam z uroków wakacji, a dopiero teraz to wiem. Odpoczywam, żeby mieć siłę dla synów. Po to robię filmy, by zapewnić im myślałeś, że robisz je, bo... ?Myślałem, że robię to wszystko dla siebie. I nagle pojawia się taki warunek nadrzędny, do którego się to wszystko sprowadza, że czerpiesz coś z pracy po to, żeby potem wrócić do domu. Chłopcy, żona, rodzina są takim warunkiem, dzięki któremu zdaję sobie sprawę, że to wszystko ma muzyczny i filmowyData utworzenia: 21 października 2021, 08:02Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Wszystkie znajdziecie tutaj.

1. Биմፌтሃтр дէлуτըцሆջе ቪዙι
   1. ዠцибիχը υ
   2. Գυслաጥዚ ачаβ ቶθφ քեцխሙ
2. ዷվ θφе
   1. Кիክуч пተхросвей чոտ йաሼоснιλ
   2. Еվοዞипсиፕ вեктиւቸтв ሗирዮш ሱоችኦኜеሂу
3. Щωфусէս ጶэξиփяνеዘ

Wszystko kiedyś mija, nawet najdłuższa żmija – mawiał Stanisław Jerzy Lec. Kiedy więc pandemia zostawi już za sobą tylko blady ślad w naszej pamięci, znowu 4 marca 2023

Wszystko mija, nawet najdłuższa błądZgłoś błądKategorieprzemijanie Stanisław Jerzy LecStanisław Jerzy Lec, pseud. literacki Stach, prawdziwe nazwisko baron Stanisław Jerzy de Tusch-Letz (ur. 6 marca 1909 we Lwowie, zm. 7 maja 1966 w Warszawie) - polski poeta, satyryk i aforysta. Pochodził z uszlachconej rodziny żydowskiej, był synem barona Benona de Tusch-Letza i Adeli z domu Safrin. Uczęszczał do szkół we Lwowie i Wiedniu, maturę uzyskał w 1927 we Lwowie. Podjął studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza, pierwszy rok - polonistykę, a następnie - prawo. Studia ukończył w 1933. W okresie międzywojennym związany z ruchem lewicowym. W latach 1939-1941 przebywał we Lwowie, gdzie kolaborował z sowieckim okupantem, wstępując do Związku Radzieckich Pisarzy Ukrainy. Z tego okresu pochodzi szereg jego utworów zgodnych z oczekiwaniami władz radzieckich, pierwszy polski wiersz o Stalinie[potrzebne źródło], publikował także w "Czerwonym Sztandarze" teksty do propagandowych rysunków satyrycznych Franciszka Pareckiego. Potem więzień obozu hitlerowskiego we Lwowie na Janowskiej i w Tarnopolu; po ucieczce w PPR, GL i AL. Brał udział w walkach partyzanckich, w Ludowym WP otrzymał stopień majora. Attaché prasowy w Wiedniu w latach 1946-1950. Później na dwa lata wyemigrował do Izraela. W atmosferze sensacji powrócił do kraju w 1952 r., pozostawał do 1956 objęty zapisem cenzury. Potem publikował na łamach tygodnika "Świat". Sięgając po formułę starożytnych sentencji, posługując się ostrym dowcipem, kalamburem, skrótem myślowym, Lec budował wyjątkowo trafny komentarz do współczesnych zjawisk społecznych. Autor tomów aforyzmów "Myśli nieuczesane" (1957) i "Myśli nieuczesane nowe" (1964), tłumaczonych na wiele języków. Mistrz paradoksu. Jeden z najbardziej znanych w świecie polskich pisarzy. Dwukrotnie żonaty: z Elżbietą Rusiewicz miał syna Jana i córkę Małgorzatę, a z Krystyną Świętońską - syna Tomasza. Pochowany na Powązkach.