{"type":"film","id":612896,"links":[{"id":"filmWhereToWatchTv","href":"/videogame/Tomb+Raider-2013-612896/tv","text":"W TV"}]} powrót do forum gry Tomb Raider 2013-03-05 15:19:31 Wystarczy, że obejrzałem gameplay'e na youtube, bo kupować tego nawet nie mam zamiaru. Ta gra bazuje jedynie na popularnym tytule, ale jest całkowicie inną grą wygląda i zachowuje się w ogóle inaczej. Lara to nie Lara, w ogóle co to za głupota z tym łukiem. Niestety ale całość zbyt bardzo przypomina gry takie jak Uncharted abym w ogóle się nią zainteresował. I w ogóle ta liniowość jak we wszystkich dzisiejszych grach. Stare Tomb Raidery chyba były zbyt trudne dla ludzi, to też musieli wypuścić taki crap. Ale ludzie i tak kupią. Axel Jasne czyjś gameplay powie Ci nadal stary dobry TR, tylko trochę bardziej przyziemny. Lara wreszcie wygląda bardziej ludzko i tak się zachowuje, przeciwnicy nie są już stojącymi kukłami czekającymi aż ich powalimy tonami amunicji, zagadki również bardziej ogarnięte... Moim zdaniem najlepsza część z serii a kto nie grał niech się nie wypowiada ;] użytkownik usunięty ElTabasco 100% się z tobą zgadzam. Gra jest zaje*ista (za przeproszeniem) ElTabasco Mam wrażenie, ze wasze wpisy są napisane przez opłacone osoby, które chwalą tę grę w internecie. Axel I kto to mówi gość oceniający grę, w którą nie grał, jak można z tobą dyskutować na temat nowego TR skoro nie grałeś więc nie masz zielonego pojęcia jaka ta gra spojrzeć na oceny:Games Master — 90/100IGN — — — "Tak"Gram widać nikt nie schodzi poniżej ósemki. Gra jest po prostu grywalna. Nowy Tomb Raider to restart serii więc nikt za siebie w odległe czasy patrzył nie będzie przy ocenianiu gry. Zresztą sytuacja podobna może jest trochę łagodniej niż w przypadku nowego DmC. ElTabasco Skoro to całkowicie inna gra TO POWINNA NOSIĆ INNY TYTUŁ!!!I nie obchodzą mnie oceny tych portali, one oceniają gry wyżej im więcej zapłaci recenzentowi producent gry. Axel Dobra czyli w tym miejsc kończymy, nie wiem ile masz lat i czy wszystko z tobą dobrze ale z takim podejściem daleko nie zajdziesz. ElTabasco Na pewno więc ty jesteś pryszczatym gimbusem, którego jedynym argumentem jest "nie wiem ile masz lat". Domyśl się, do licha, ile mogę mieć lat skoro grałem w pierwsze Tomb Raidery w momencie kiedy wychodziły na rynku. Wpis został zablokowany z uwagi na jego niezgodność z regulaminem Axel Skoro jesteś takim wielkim ekspertem powinieneś wiedzieć że najnowsza część serii jest już czwartym restartem przygód Lary nie wiem, który Tomb Raider jest dla ciebie tym prawdziwym. ElTabasco czwartym? Z grubsza tak, o ile Anniversary liczymy jako restart (a to nie jest restart). To jest bardziej remake jedynki niż reboot, no chybą że masz na myśli the angel of darkness. Choć to też się nie zgadza,. Lista restartów:W ogóle nie ma restartów....i tyle w temacie. Wszystkie odsłony po Chronicles mają miejsce przed Chronicles. ZERO RESTARTÓW. I sam to wiem i sam tak uważam, ale idąc twoim tokiem myślenia to jest to co napisałem najwyżej. The_Fallen I SeriaTomb RaiderTomb Raider IITomb Raider IIITomb Raider: The Last RevelationTomb Raider: ChroniclesII SeriaTomb Raider: The Angel of DarknessIII Seria Tomb Raider: Legenda Tomb Raider: UnderworldRemake: Tomb Raider: Anniversary Spin off: Lara Croft and the Guardian of LightIV SeriaTomb Raider ElTabasco to nie są 4 restarty.....legenda i underworld mają miejsce przed chronicles....spin offy sie nie licza, tak samo remaki....angel of darkness tez ma miejsce przed chronicles użytkownik usunięty The_Fallen czyli lara naprawdę zginęła pod koniec Tomb raider IV? Chronicles to chronologicznie ostatnia częśc serii w której przyjaciele ją wspominają. czy tak??I fabułą Legendy i Underworld dzieją się pzred chronicles? Ja myślałem ze Lara jednak cudownie przeżyła Według tego co nam pokazało Angel of Darknes Lara faktycznie umarła w tym grobowcu w IV części jednakże z oficjalnego oświadczenia dowiadujemy się iż tak nie jest. W pierwotnym założeniu Croft została uratowana przez jakąś tam szamankę co miało być preludium do AOD, które to natomiast miało być wstępem do całej trylogii mówiącej o zmaganiach Lary z Cabałą. Po "Aniele Ciemności" powinniśmy cieszyć się kolejną częścią zatytułowaną "Lost Dominion" jednak z racji tego, iż AOD okazał się całkowitym fiaskiem ze względu na naleganie Eidos, nie doczekaliśmy się kolejnej odsłony wyjaśniającej tamte wydarzenia. Podsumowując, teoretycznie rzecz ujmując Lara przeżyła wydarzenia z "The Last Revelation", ale w praktyce wygląda to nieco inaczej. użytkownik usunięty ocenił(a) tę grę na: 10 tomb2525 kurcze a o co chodzi z tą Cabałą? bo ja grałem tylko w II, Legend i Anniversary "Tomb Raider Angel of Darknes" opowiada o tym, jak Lara została oskarżona o zamordowanie Vernera von Croy, po tym jak policja znalazła ją w jego apartamencie, gdy ta chciała wyjaśnić sprawę wydarzeń w grobowcu Setha w "The Last Revelation". Oczywiście za morderstwo odpowiada nie ona, a Pieter Van Eckhardt, XVI-o wieczny alchemik pracujący właśnie dla rzeczonej Cabały, ugrupowania pragnącego przywrócić do życia wymarłą już biblijną rasę nadludzi o nazwie Nelphilim. Cała akcja gry toczy się w okół religijnych dzieł Obscura będących kluczem dla rozwiązania sprawy. użytkownik usunięty ocenił(a) tę grę na: 10 tomb2525 dzięki też nie wiem... ElTabasco Popieram cię. Barany tacy jak oni nie mają pojęcia o czym mówią każda gra opiera się na jednym mega mocnym bohaterze, który radzi sobie w każdej sytuacji, weźmy Mass Effect, Crisis, Farcry, Wiedźmin, SKYRIM, Gothic... itd. Na tym się opierają i nikt przy zdrowych zmysłach nie zaprzeczy. Więc idąc dalej takim tokiem myślenia dochodzimy do wniosku, że żadna gra jest nie jest dobra. Poprzednie części raz i się nudziły, np. ME3 przechodziłem rok czyli 40 do 50 razy i dopiero wtedy mi się znudziła. Tę przechodze 5 raz i wciąż mnie cieszy. Można walić z kałacha aż dym pujdzie z rury, ale można po cichu jak duch przemknąć przez korytaże(to się sprawdza na trudnym) ale nie zawsze da się skradać i to mi się w niej podoba. Majstersztyk, ale brak mi wyborów moralnych tj w Mass Effect. Axel A powiedz mi stary czy generalnie wiesz ktora to juz cześć TR ? podpowiem ze numerek bedzie juz sie skladal z dwoch cyfr i co ty bys chcial zeby caly czas byl walkowany ten sam schemat gameplaya tylko z troche lepsza grafika i inna fabula ? wlasnie taka zmiana byla strzalem w dziesiatke kompletny restart serii na innych zasadach ja osobiscie nawet bym nie tknal tej gry gdyby znowu bylo to samo juz jak gralem w underworlda to po okolo 2 godzinach zniknal z mojego pc bo to znowu bylo to samo co w poprzednich czesciach a gralem we wszystkie tomb raidery. Z kolei ta czesc to zupelnie cos innego bardziej dojrzala nawet z klimatem horrorowym w kilku momentach super jak dla mnie obok klasycznego Tomb Raider 2 najlepsza czesc raiven ocenił(a) tę grę na: 10 Axel Jesteś qrwa tak głupi, że mi Ciebie szkoda. Axel Ta gra jest Tomb Raiderem, czy się tego chce czy nie, jednakże stanowi ona preludium do tego co jest nam znane. Pokazuje nam stadia rozwoju Lary z nieopierzonej hrabiny w pełnoprawną panią archeolog. Dodatkowo w końcu mamy prawdziwe warunki do eksploracji, czyli coś co powinno być zaimplementowane już za czasów Legend, a nawet wcześniej. Nareszcie skończono z pustą wydmuszką, nie ma liniowości, nie ma schematów, nie ma sztuczności, nie ma idealizacji, nie ma hiperbolizacji. Zakończono ubieranie wyeksploatowanych ram w "piękne szaty", których celem było stworzenie wrażenia czegoś nowego. Dostaliśmy produkt obdarzony sporą dozą realizmu, prawdziwości. I żeby nadmienić, mówi to prawdziwy fan serii, który swoją przygodę z Larą również zaczął od pierwszej części. Wszakże trochę później niż jej premiera, ale jednak. Doceniam zarówno wartość starych części jak i wartość nowej. Seria TR wymagała wręcz odświeżenia i mimo tego, że jestem fanem poprzednich rozwiązań tak jestem otwarty na nowości. tomb2525 W pełni popieram. Wychowałam się w sumie na TR i zawsze będę miło wspominać stare części. Faktem jest, że najnowsza odsłona nie przypomina poprzednich, co początkowo ciut mi przeszkadzało, ale z każdą kolejną minutą, nowy TR coraz bardziej wciąga (choć konwencja filmowa- czasami naprawdę przeszkadza- nie wiadomo niekiedy, kiedy odzyskujemy kontrolę nad bohaterką). Bardzo fajna część, polecam. Czekam na kolejną, a równocześnie z chęcią zagrałabym w część, która kontynuowałaby wątek z TR: Underworld. Axel Dodatkowo chcę powiedzieć, że Twój zarzut odnośnie liniowości nowego TR jest odrobinę absurdalny. Przecież każda poprzednia część to rozgrywka idąca jedną linią. Nie mieliśmy opcji wpływu na wydarzenia tudzież zmianę jej toku wydarzeń. Nowy TR jest o tyle lepszy że mamy względną swobodę. użytkownik usunięty ocenił(a) tę grę na: 10 Axel To jest reboot, to samo możesz pisać o Casino Royale, choć do tej pory niektórzy nie rozumieją że to restart. I jak gra ma ten sam tytuł, jest inna i zbiera dobre oceny to nie znaczy że płacili recenzentom. Zauważyłem ostatnio że jak coś zbiera dobre oceny to od razu musiał rzekomo dostać w łapę. Zrozumcie wszyscy tacy, że gra jest dobra i zbiera dobre oceny. No i co, że restart? To tak jakbym zrobił reboot ,,Tetrisa", w którym zamiast układania klocków strzelał byś do mutantów z kosmosu... To wogóle jakaś pokrętna - chodź najwyraźniej opłacalna finansowo - taktyka Amerykanów: teraz jest moda, aby robić sztampowy film/grę akcji i dolepić do niego nazwę znanego cyklu tak by produkt lepiej się sprzedał. Sorry, ale to nie jest uczciwe wobec fanów jakiejkolwiek serii. Z TR to ta gra nie miała nic wspólnego - eksploracja grobowców to tylko dodatek. To samo można powiedzieć o nowych pseudo-Bondach, które tak zachwalasz - jedyna część nowego cyklu o 007, która była zjadliwa to ,,Skyfall" a to dlatego, że twórcy wreszcie zrozumieli, że robią film o Jamesie B. i dodali Astona martina z karabinami maszynowymi i skakanie po smokach z komodo a'la Roger Moore - wreszcie twórcy nowych Bondów zrozumieli, że tego cyklu nie da się traktować zupełnie na poważnie, że potrzebna jest spora doza autoironii i pewne poczucie humoru charakterystyczne dla filmów o Bondzie. Bo jak dotąd nowy Bond traktował się śmiertelnie poważnie, cały czas na szczękościsk, zero przymrożenia oka, co paradoksalnie sprawiało, że filmy o JB narażały się na śmieszność bo sytuacji w nich przedstawionych z natury rzeczy nie można traktować poważnie...To samo zresztą da się powiedzieć o pseudo-Tomb Raiderze. Pierwsza scena, której sterujemy poczynaniami bohaterki: dziewczyna spada co najmniej z dziesięć metrów w dół i nabija się na pręt wystający z ziemi, a później wyciąga go o własnych siłach, a bezpośrednio potem całkiem żwawo biega, skacze itp. Wiem, że to miała być dramatyczna i drastyczna scena , ale sorry, ja widząc ją zwijałem się ze śmiechu bo jeśli dziewczyna nie przebiła sobie jakiegoś ważnego organu wewnętrznego to ja jestem święty turecki. ;) Po czymś takim konieczna jest hospitalizacja, o żadnych rajdach przez lasy i jaskinie mowy być nie może. Ale to dopiero początek... później z tą raną wlazła do wody, która pewnie miała w sobie więcej bakterii niż przeciętny klozet - oczywiście nie ma zakażenia i następnego dnia - po przespaniu deszczowej nocy na dworze, w samym tylko topie, bez żadnego okrycia, Lara jest zdrowa jak ryba... Później złapała się jeszcze w pułapkę na niedźwiedzie - sorry, ale kości powinna mieć zgruchotane na amen, nie wiem czy cała procedura nie zakończyła by się amputacją, ale oczywiście nic jej nie jest.... Później znowu zraniła się poważnie w bok i z tą raną wlazła do wody, do której najwyraźniej defekowali mieszkańcy wyspy, ,,sympatyczni" Solarii - sama powiedziała, że ta woda śmierdzi i nie trudno się domyślić czemu -, ale oczywiście znowu nic jej nie jest, zakażenia nie ma... acha, nie ma, a świnie będą fruwać. :) Później własnoręcznie kauteryzuje tą ranę i oczywiście nie traci przytomności z bólu... Taaa, już wiem czemu ta gra zbiera pochwały za ,,realizm" - realizmu to w niej tyle co wolności w Korei Północnej, ale nie, gra traktuje się śmiertelnie poważnie, nie zdając sobie sprawy, że naraża się przez to na śmieszność. To samo tyczy się scen walki, w których rzekomo przeciętna dziewczyna wyrzyna w pojedynkę setkę chłopa. Pierwszym zabójstwem w samoobronie bardzo się przejęła później było już jak w ,,Hot shoots 2": - ale jak mówię twórcy gry nie są na tyle inteligentni by zdać sobie sprawę, że nie da się tego traktować na poważnie. Sam system walki jest zaś standardowy i nie ma nic wspólnego z systemem walki z ,,Tomb Raider" - zapomnijcie o efektownym fikaniu koziołków w powietrzu i jednoczesnym strzelaniu z dwóch pistoletów, w których amunicja nigdy się nie kończy, nie tu mamy do czynienia ze sztampowym cover based shooterem, z elementami skradanki, nabijania poziomów, ulepszania broni, quick time eventami i sekwencjami filmowymi - czyli standardowa, współczesna gra akcji nie mająca nic wspólnego z TR. Podsumowując, gra nawet i zabawna ale strasznie głupia - tym głupsza, że traktuje się śmiertelnie poważnie, gdy tymczasem sytuacje w niej przedstawione są zupełnie nierealistyczne, niemalże na granicy parodii - i nie mająca nic wspólnego z serią TR. Nie wiem skąd te zachwyty? użytkownik usunięty Picard U mnie zachwyt jest spowodowany tym, że lubię takie action-adventure, ograłem poprzednie Tomb Raidery, nowa część jest bardziej podobna do do Uncharted, w które tak bardzo chcę zagrać. I chyba to, że lubię zmiany :) Picard Bo to nie miało mieć cokolwiek wspólnego z TR. Gdyby miało to gra przeszłaby echem, bo stare części się już przejadły. Axel Z tym łukiem to jak dla mnie strzał w dziesiątkę, wolę używać tego łuku niż jakiejkolwiek broni w grze, jest świetny i nadaje klimatu :) pozdrawiam VaraShiro Chcesz postrzelać z łuku? To pograj sobie w Robin Hooda. Axel Chcesz starego TR? To graj sobie w starego TR, a nie robisz z siebie debila jak sprzedawca przeterminowanych produktów. The_Fallen Po pierwsze nie robie z siebie debila tylko uczciwie wyrażam opinię. Po drugie to właśnie gram w stare części Tomb Raidera oraz nowe levele codziennie budowane przez internautów w Tomb Raider Level Editor już od ponad 10 lat. Axel No to graj se dalej. Nie musisz tak hejcić na nowego TR'a lub na ludzi w niego grających, bo tobie się nie podoba. Gdyby wszystko było robione konkretnie pod daną osobę to świat nie miałby sensu. Jednemu się podoba, jednemu nie. Twoje wyrażanie opinii to prymitywizm, a nie opinia. Mogłeś napisać to inaczej, kurturalniej, bardziej jak człowiek cywilizowany. Nie narzekając na łuk, bo ni masz powodu by na niego ogarnij się, wiem że chciałbyś by kolejny TR był taki jak poprzedniczki, ale nie ma opcji. Ludzie już mają dosyć rozwiązywania co chwila zagadek i robienie, rzeczy mało interesujących. O fabułę się nie czepiam, ale ileż można tych zagadek. Tamta Lara Croft była już nudna, sztuczna i plastikowa. Gameplay w tych grach był spoko, ale była jak z Bondami. Wiecznie ten sam schemat który już się wypalał. Postanowiono zrobić reboot i dać wszystko nowe by gra ożyła. Tak samo nie nazywaj ludzi growymi inwalidami, bo nie umieją wykonać zagadek. Wiele z nich trudno robić, bo ich schemat jest trudny. Jak ktoś się do nich przyzwyczaił poprzez zaczynanie od początków tej serii to da radę, nowy gracz będzie się męczył. Zresztą większość tych zagadek była absurdalna. Zwłaszcza, że co chwila były zagadki. The_Fallen Przestan pierdzielić - i tak wiem, że twoje wpisy są opłacane. Axel Nikt mi nigdy nawet nie dał pieniędzy bym coś powiedział tak, a nie inaczej., Nie rób z siebie debila. Twoja kretyńska opinia jest gówno warta. Axel Idąc Twoim tokiem myślenia, Ciebie opłaca konkurencja :D Axel Nie ma co się rzucać że to jest restart serii. Starego tomb raidera nie dało się już ciągnąc bo po prostu się wypalił. Ta wersja jest naprawdę świetna a Lara w końcu wygląda fajnie i ładnie a nie jak silikonowa lalka z poprzednich TR. Axel Ta gra ma ukazać początek przygody Lary. Poza tym do tamtej serii dodać już nie było co i dobrze zrobili, że jej nie przedłużyli. A co do łuku to jest to najlepsza broń w grze. Cicha i skuteczna. użytkownik usunięty Axel Obecni gracze mają tak gusta że im nie wytłumaczysz... "to restart serii" i wszystko jasne. Bo tutaj nie siedzi się ładnych parędziesiąt minut nad znalezieniem ukrytego przycisku, tutaj nie trzeba mieć jakichkolwiek umiejętności, by przeskoczyć jakąś przepaść. Nowe Tomb Raidery (te od 2006 roku) przechodzą się same, co do zagadek to mamy do czynienia z ich totalnym BRAKIEM, a Lara sama skacze i chwyta się wszystkiego co tylko otworzyć sobie piwko, zrobić popcorn i od czasu do czasu nacisnąć kursor i poruszyć myszką... Rozumiem, że gusta się zmieniają, sam nie mam już tyle czasu na gry co dawniej, ale nie widzę tu usprawiedliwienia na pozbycie się jakiegokolwiek wyzwania. Po prostu nie przechodzą tyle gier, co kiedyś, a nad jedną siedzę dłużej. Na wszystkich gimbusów i tatuśków z refleksem 90latka czekają kina, od gier komputerowych się tym jak tragiczna jest ta część pod względem sewajwalu już nie chce mi się nawet pisać... Gra jest bardzo dobra, ale nie czuje się klimatu TR-a. Naprawdę super w nią się gra, ale nie ma takich emocji(emocji gracza) jakie były w poprzednich częściach, jak np. znalazłeś nową broń, bądź odkryłeś jakiś przedmiot... i najważniejsze- satysfakcja z przejścia jakiejś zagadki, to było coś! W Tomb Raider niestety czegoś takiego nie doświadczymy :( Przechodzisz tylko z jednej lokacji do drugiej, rozwalasz mnóstwo wrogów, a znalezienie czegoś, czy rozwiązanie "zagadki" nie stanowi problemu. Niemniej jednak, gra jest bardzo grywalna, dawno tak przyjemnie mi się nie grało, aż chce się ją przejść jeszcze raz. Polecam grę i polecam grać na najwyższym poziomie. Grałem na padzie, a i tak nie było momentu w którym bym sobie nie poradził. A jeśli chodzi o fabułę i miejsce rozgrywki, to do mnie nie przemawia, ale to kwestia gustu. Nie rób z siebie pośmiewiska. użytkownik usunięty The_Fallen pośmiewisko to jest twoja morda pajacu z gejem w awatarze Haha śmieszny jesteś chłopczyku. Pokolenie kapitana bomby się odezwało. użytkownik usunięty The_Fallen wolę być pokoleniem Kapitana Bomby, niż tych co podniecają się nowym Tomb Raiderem, a w dwójce by nawet Wielkiego Muru nie ukończyli...Paralitycy z padami w dupie. W dwójce to nawet by nie wiedzieli jak dostać się do pierwszej wieży w The Great Wall. Widziałem takich cwaniaków a raczej growych inwalidów. Axel Niestety muszę się zgodzić z założycielem tematu. Gry w całości jeszcze nie przeszłam, ale już ją kończę. Jednak podczas przechodzenia, co chwila uderza mnie taka tęsknota za tymi starymi tomb raiderami. Szczególnie za anniversary(w TR I nie grałam), gdzie klimat i napięcie budowane było dzięki tej grobowej ciszy, tym ogromnym planszom, które zapierały dech w piersiach, zagadkom. Tęsknie za cudownymi widokami wciąż zachwycającymi mimo dużo gorszej grafiki od nowego tr. Oczywiście nowy tomb raider jest świetną grą akcji, niesamowicie wciągającą i moim zdaniem dużo lepszą od np: uncharted. Ale to nie powinno nazywać się tak jak nazywa. Powinno być odzielną częścią gry, która nie zamknie furtki nowym przygodom lary w tej starej, typowej dla tr wersji z grobowcami, zagadkami i klimatem. aga283 We wszystkie Tomb Raidery nie grałem, posiadam może tylko dwie gry, oglądałem dwa filmy i strasznie denerwował mnie fakt, że Lara Croft nie miała charakteru. Dla mnie była to pusta lalunia, której charakter składał się z wielkich cycków, dobrej dupy,.a całość próbowano zamaskować to dwoma pistoletami. To był tylko symbol seksu [swoją droga strasznie słaby...] i jakoś właśnie wszystkie gry były z tego powodu odpychające. Z restartem w końcu twórcy to zauważyli i zabrali się za zmiany, w końcu dziewczyna ma charakter, pokazuje jak staje się tą "Twardzielką" którą rzekomo była w poprzednich częściach. Jeżeli chodzi o fakt, że to jest restart i gra ma braki. Na litość boską, to jest restart! Nie dostaniecie wszystkiego co było w poprzednich TR ponieważ nie można wszystkiego wrzucać na siłę, trzeba coś zachować na następne części, albo nie będzie to pasować z nową o wiele lepszą wersją twórców. Osobiście wolę zabijać kolejne tabuny ludzkich wrogów niż napierniczać do PIEPRZONYCH DINOZAURÓW. W tej grze chodziło tylko o wyłącznie o Larę i jej przemianę - mam takie wrażenie, że większość osób którzy wystawili jej negatywne oceny, nie dostrzegli fabuły, która notabene była tutaj najważniejsza. Na resztę przyjdzie jeszcze czas. telepek Ale pal Licho, że to już nie jest Tomb Raider - tutaj właśnie tak celebrowana w zapowiedziach fabuła najbardziej zawodzi - po pierwszej godzinie wstępu do gry, całość się rozpada - Lara w jednej chwili staje się wytrenowanym, godnym Specnazu zabójcą, przemiany zwyczajnie nie czuć, tak jak np. w Spec Ops the Line. Przez dobre 3/4 gry nie dzieje się absolutnie nic, czego nie da się przewidzieć nie przeczytawszy pierwszych dwóch lub trzech pamiętników porozrzucancyh po lesie (swoją drogą, te pamiętniki też są rozmieszczone bez sensu - wspominki Whitmana znalazłem w co najmniej dwóch miejscach, do których absolutnie nie mógł mieć dostępu). Postacie drugoplanowe to statyści, zlepek standardów z reality show o rozbitkach, a najciekawszy imo wątek, ten z romansem, kończy się tak szybko jak się zaczął i pozostaje właściwie bez konsekwencji. Lara staje się może nieco bardziej pyskata, ale to za mało i za późno, interakcje z towarzyszami twórcy powinni byli rozciągnąć po całej grze, miast zostawiać na odczepkę na koniec; wtedy przemiana charakteru Lary oraz przemoc, jaką nasiąka i którą w rezultacie egzekwuje na biednych szeregowcach, byłaby bardziej odczuwalna i uzasadniona dla gracza (który np. tak jak ja, nie lubi zabijać ludzi, jeśli czuje, że dałoby się tego uniknąć, i/lub preferuje np. agonizujące tortury psychiczne i fizyczne dla swych winowajców, nad zadawanie tak ostatecznej śmierci). No i kolejna rzecz, to styl graficzny właśnie - bo nawał głupot fabuły kłóci mi się z tym całym "poważnym" fotorealizmem; jeśli już scenariusz ma być jaki jest, to byłoby dużo znośniej, gdyby pozostawili równie niepoważny, komiksowy styl. dziki_wonrz A, no i jeśli to już mają być superludzie, którzy po przyjęciu 6 kul kalibru .45 w twarz nadal żwawo brykają (choć sam nie wiem, ponoć Rosjanie bywają gruboskórni), to ja już wolę strzelać w te wypieprzone dinozaury. telepek Jeśli fabuła ma być najważniejsza to mogli zrobić film, a nie grę....

• ሐтαско еዷо срωнидиջυγ
  • Нтопո еչ бեτаσοлω οци
  • Ηе ваτеኙо шሔтваነէ аծοኩаμ
• Стаη ղуբаզ еслը
• Пαрсυчիзеቫ ևσечοኜ

Seksowna pani archeolog zaprasza na ciąg dalszy odświeżonej wersji swoich przygód. Rise of the Tomb Raider to rozrywka niemal doskonała... Niemal! Plusyprzepiękne krajobrazy,; urzekająca grafika,; dobrze wkomponowane wątki survivalowe,; fascynujące lokacje do eksploracji,; duża liczba zadań pobocznych i dodatkowych wyzwań,; rozbudowany system modyfikacji sprzętu Minusymało oryginalna fabuła,; nieciekawi bohaterowie,; drętwe dialogi,; miejscami rażący brak realizmuLara Croft już w momencie swojego komputerowego debiutu wyglądała na dojrzałe dziewczę, jednak nie wszyscy pamiętają o tym, że sama seria Tomb Raider dopiero niedawno wkroczyła w dorosłość. Jest to o tyle ciekawe, że przez te dziewiętnaście lat, które minęło od czasu premiery pierwszej części przygód niesfornej córki angielskiego lorda, cykl jej cyfrowych podróży po grobowcach przechodził niemałe marki Tomb Raider można podzielić na trzy okresy. Pierwszy z nich obejmuje klasyczną szóstkę tytułów, która zakończyła się niesławnym Aniołem Ciemności. Po tej odsłonie (w 2006 roku) miało miejsce pierwsze odświeżenie serii przy okazji Tomb Raider: Legenda. Ale tak naprawdę jej gruntowna przebudowa dokonała się dopiero siedem lat później, kiedy to na naszych pecetach, Xbox 360 i PlayStation 3 (Xbox One i Playstation 4 na swoje wersje musiały poczekać jeszcze kilka miesięcy dłużej) zagościła produkcja nazwana mało wymyślnie Tomb Raider. Przedstawiona w niej historia była wprowadzeniem do nowo tworzonego życiorysu Lary, za którego symboliczny początek można uznać samotną wędrówkę naszej bohaterki po pełnej niebezpieczeństw wyspie na Pacyfiku. To właśnie kontynuacją tej opowieści jest dumnie brzmiący Rise of the Tomb premierze gry towarzyszyło sporo kontrowersji, związanych z jej czasową wyłącznością na Xboksa One. Choć mariaż panny Croft z konsolą Microsoftu wstrząsnął społecznością najzagorzalszych fanów, efekt finalny Rise of the Tomb Raider jest tak spektakularny, że może skutecznie zatrzeć ów niesmak towarzyszący jego przyjściu na Rosja i jej zmarznięte dzieciTomb Raider z 2013 roku pozostawił w wielu graczach spore uczucie niedosytu. Poprzednie części tej bestsellerowej serii przyzwyczaiły nas do ogromnego zróżnicowania lokacji, które przyszło nam eksplorować. Natomiast wraz z restartem marki zaoferowano nam tylko jedną ponurą wyspę w okolicach Japonii. W związku z tym pojawiło się pytanie, czy Rise of the Tomb Raider pójdzie w ślady swojej poprzedniczki i także da nam do dyspozycji szalenie ciekawą, ale jednak mało zróżnicowaną „piaskownicę”?Sytuacja rysuje się podobnie jak w przypadku produkcji z 2013 roku, a tym razem za główną scenę perypetii panny Croft służy olśniewający krajobraz Syberii. Nie wyczerpuje to jednak tematu, bo w Rise of the Tomb Raider otrzymujemy, mimo wszystko, lokacje znacznie bardziej zróżnicowane, niż te znane z poprzedniej części serii, a rosyjskie śnieżne równiny w żadnym razie nie monopolizują ekranu. Mamy więc do czynienia ze scenografią z jednej strony prezentującą dziką tajgę, z drugiej zaś – starożytne świątynie, pustynne jaskinie czy też zarośnięte rzęsą bagna. Innymi słowy, w nowej części przygód Lary każdy znajdzie coś dla siebie. Skacząc po grobachJak sam tytuł serii wskazuje, Rise of the Tomb Raider powinien być gratką dla prawdziwych poszukiwaczy skarbów i wielbicieli zapomnianych ruin. W rzeczy samej ten aspekt produkcji jest chyba jej największą zaletą, ponieważ otrzymujemy cały wachlarz rozmaitych grobowców do eksploracji, przepiękne zakątki przyrody, które przemierzamy rozglądając się za ciekawymi znaleziskami, a także misje poboczne, jakie zlecają nam napotkani na drodze sojusznicy. Nie jest to, rzecz jasna zwykłe bieganie po planszy i zbieranie przedmiotów, ale wyzwania, które wymagają od nas zarówno nieprzeciętnej zręczności, jak również zdolności do główkowania i rozwiązywania logicznych zagadek. Tomb Raider po raz kolejny zapewnia nam taki rodzaj rozrywki, do jakiego przyzwyczaiły nas pierwsze tytuły tej w potylicęPoczynając od Tomb Raidera z 2013 roku do rozgrywki wprowadzono, poza elementami zręcznościowymi czy też logicznymi, także cały pakiet, który można by określić etykietą „survival”. Bo oto zagubiona na japońskiej wyspie Lara Croft zmuszona była zadbać o siebie w pełnym znaczeniu tego twierdzenia. Za pewien symbol tej zmiany służy łuk, który zastąpił znane z pierwszych części pistolety. Podobnie sprawy się mają w Rise of the Tomb Raider. Nie tyle więc polegamy na znalezionej amunicji, co sami możemy ją wytwarzać na przykład pod postacią trujących strzał, które uzyskujemy z połączenia kawałków drewna i muchomorów. Nie zbieramy także porzuconych apteczek, ale sami przygotowujemy ziołowe najnowszej części przygód „Indiany Jonesa w spódnicy” odnajdujemy bogaty warsztat majsterkowicza, który sprawia, że obozowiska zamieniają się w prawdziwe centra tak zwanego „craftingu”, a pola bitwy dostarczyłyby niemałej frajdy samemu MacGyverowi. Zresztą ten ostatni aspekt zrobił na mnie olbrzymie wrażenie i pozwolił uzyskać niepowtarzalną dynamikę walk. Serce potrafi zabić mocniej, kiedy schowani za niezbyt solidną osłoną próbujemy sklecić w całość nowy pęk strzał lub przerobić butelkę z samogonem i kawał szmatki na koktajl Mołotowa.„Moje stygmaty swędzą!”Niestety, wspaniały Rise of the Tomb Raider ma także swoją mroczną stronę. Jest nią scenariusz. I bynajmniej nie chodzi mi o to, że charakteryzuje się on ciężkim, pełnym grozy klimatem. Niestety zamiast tego otrzymujemy historię jakby napisaną na kolanie. Jest ona tak sztampowa, że odnosiłem wrażenie, jakbym oglądał przygodowy film familijny, na jaki czasami zdarza nam się natknąć w telewizji podczas niedzielnego podróży pięknej pani archeolog nie jest w stanie wzbudzić najmniejszej ekscytacji, a jej przeciwnicy są tak nudni i jednowymiarowi, że trudno o jakąkolwiek reakcję emocjonalną w odpowiedzi na ich niecne postępki. To ostatnie zastrzeżenie dotyczy także bohaterów pozytywnych, co sprawia, że nawet zaskakujące zwroty akcji nie spotykają się z okrzykiem pełnym zdziwienia. Bo jak może poruszać nas fakt, że relacja jednej osoby, która w żadnej mierze nas nie interesuje, zmienia się względem drugiej postaci, której los obchodzi nas tyle, co wynik meczu towarzyskiego między Azerbejdżanem a Uzbekistanem?Niestety równie słabo w tej produkcji wypadają dialogi. Pomijam już fakt, że część rozmów jest zupełnie zbędna i nie wnosi absolutnie niczego do opowieści, ale nawet te fragmenty, które wydają się w jakiś sposób istotne, są napisane zupełnie bez polotu. Ba! Czasem bywają one tak nieudolne, że aż śmieszą. Starczy wspomnieć o tym, że jeden z bohaterów poznaje, że zbliża się do celu swojej eskapady po tym, że „swędzą go stygmaty” (być może w jakiejś mierze winę za taki stan rzeczy ponosi polskie tłumaczenie). Można jeszcze dodać, że najemne zbiry mówią językiem wzorowych uczniów szkoły podstawowej, natomiast Lara w wybuchu złości ni z tego, ni z owego zaczyna rzucać mięsem jak marynarz, któremu zamknięto przed nosem jedyny monopolowy w Rise of the Tomb Raider, jak w wielu szanujących się produkcjach, mamy też okazję odnaleźć dokumenty, z których możemy odczytać dodatkowe treści. Te ostatnie powinny, rzecz jasna, rzucać jakieś nowe światło na fabułę, ale zamiast tego fundują nam jedynie lekturę tak pasjonującą jak opisy przyrody z „Nad Niemnem”.Szkoda, że twórcy Rise of the Tomb Raider wzorem CD Projekt RED (wiem, wiem – ile można odwoływać się do Wiedźmina!) nie przyłożyli odpowiedniej wagi do warstwy literackiej swojego – nota bene w olbrzymiej mierze świetnie zaprojektowanego - of the Tomb Raider sponsoruje literka „ф”Przyjęło się uważać, że w grach nie tyle liczy się realizm, co grywalność. Osobiście takie podejście jest mi bardzo bliskie, jednakże czasami brak tego pierwszego nie znajduje żadnego usprawiedliwienia. Tak właśnie jest w Rise of the Tomb Raider. Dwa przykłady takiego stanu rzeczy najwyraźniej rzucają się w oczy. Pierwszy z nich to nauka języków. Lara w trakcie gry uczy się nowych dialektów. Nie byłoby w tym nic irytującego, gdyby nie fakt, że opanowanie starożytnej greki zachodzi poprzez oglądanie antycznych fresków, a znajomość rosyjskiego zwiększa się wraz z podziwianiem kolejnych tablic propagandowych. Drugi absurd, który przykuł moją uwagę, wiąże się ze sprzedawcą sprzętu, który z jakiegoś powodu akceptuje płatność jedynie w... starożytnych bizantyjskich monetach. Szanuję jego numizmatyczne zapędy, ale nie wróżę świetlanej przyszłości prowadzonemu przez niego tego dochodzi jeszcze całe multum innych drobiazgów, które skutecznie zabijały klimat i sprawiały, że na mojej twarzy rozkwitał ironiczny uśmiech. Nie ma za bardzo sensu, aby tworzyć ich szczegółową listę. Dla zilustrowania problemu starczy wspomnieć, że po odnalezieniu pękniętego miecza i dokonaniu jego szczegółowej analizy nasza świetnie wykształcona bohaterka potrafi jedynie zastanowić się nad tym, czy nie został on przypadkiem zniszczony w jakiejś bitwie. Zdaje się, że panna Croft nie była zbyt pilną poszukiwaniu utraconego warkoczaMimo pełnego wad scenariusza Rise of the Tomb Raider, nadal uważam, że jest to gra, która zapewnia rozrywkę na najwyższym poziomie i potrafi zassać gracza do swojego świata na długie godziny. Nie bez znaczenia w tym kontekście pozostaje także warstwa wizualna, która sprawia, że oczy same kleją się do koniec pozwolę sobie na wtręt nieco osobisty oraz nostalgiczny. Jesteśmy świadkami tego, jak wykuwa się nowa formuła Tomb Raider i chociaż jest ona bardzo przemyślana, a także tworzy spójną i rozbudowaną całość, łezka w oku kręci się na myśl o starych przygodach Lary. Pojawia się jednak pytanie, czy to tęsknota za dawnymi rozwiązaniami czy... za minionymi czasami. Jak widać, nawet tak zakurzona nauka jak archeologia musi w końcu ruszyć do przodu, bo niekiedy nie warto grzebać się w ruinach poprzednich produkcji, ale poszukać nowych ścieżek przez konsolową dżunglę. Tak właśnie czyni Rise of the Tomb Raider i tym samy sprawia, że zapoczątkowany w 2013 roku restart serii nabiera pełnego impetu i nie pozwala nam wypuścić z rąk pada aż do odnalezienia ostatniego skarbu. Polecam każdemu, nawet jeśli nie posiada Xbox One. A właściwiej byłoby powiedzieć - jeszcze nie posiada:-)Ocena końcowa:przepiękne krajobrazyurzekająca grafikadobrze wkomponowanie wątki survivalowefascynujące lokacje do eksploracjiduża liczba zadań pobocznych i dodatkowych wyzwańrozbudowany system modyfikacji sprzętu92%

1. Иγէχюթխսοш орևт շաмоψ
2. ሁ λեпраጣо
   1. Сноν ኃзвዲվէд ևլабеዮа
   2. Уπебриናоዴ и
   3. Οτοձурсифо ո

This group for players Tomb Raider 2013. Unite and play a multiplayer game together! If you have the friends playing in Tomb Raider, invite them in our group! About Game: The game begins with Lara setting out on her first expedition about the ship Endurance, with the intention of finding the lost kingdom of Yamatai. By her suggestion and against Whitman's advice, the expedition ventures into ^{Rise of the Tomb Raider – dziesiąta odsłona cyklu Tomb Raider, stworzona przez Crystal Dynamics na platformy Microsoft Windows, Xbox One, Xbox 360 i PlayStation 4. Fabuła[] Po wydarzeniach z wyspy Yamatai Lara Croft zmaga się ze wspomnieniami nadprzyrodzonych wydarzeń, jakich na niej doświadczyła. Starając się znaleźć odpowiedzi, studiuje badania swojego zmarłego ojca na temat zaginionego miasta Kitież i nieśmiertelności, ignorując ostrzeżenia i prośby Any, partnerki ojca. Goniąc za opowieścią organizuje wyprawę do Syrii mając nadzieję odnaleźć grobowiec Proroka z Konstantynopola, kluczowej postaci legendy o Kitieżu. Chociaż odnosi sukces, grobowiec okazuje się pusty, a Lara zostaje zaatakowana przez Trójcę – starożytny zakon rycerzy, przekształcony następnie w paramilitarną organizację badającą zjawiska nadprzyrodzone – dowodzoną przez Konstantina. Uciekając odkrywa symbol, który widziała w książce ojca na temat rosyjskiej historii religii. Kiedy Trójca kradnie książkę, Lara i Jonah wyruszają na Syberię, gdzie zostają rozdzieleni przez lawinę. Lara odkrywa, że Trójca wykorzystuje postsowiecki kompleks jako swoją bazę badawczą. Zostaje złapana i osadzona w jednej celi z Aną, która okazuje się być siostrą Konstantina i szpiegiem organizacji, poszukującej – jak się okazuje – artefaktu nazywanego Boskim Źródłem, rzekomo zapewniającym nieśmiertelność. Larze udaje się uciec wraz z Jacobem, tajemniczym tubylcem, który prowadzi ją do swojej wioski. Okazuje się on być liderem Ocalałych, potomków wyznawców Proroka. Kiedy Lara wspiera mieszkańców w walce przeciwko Trójcy, dowiaduje się, że Prorok, naznaczony przez Zakon Trójcy piętnem heretyka, wraz ze swoimi wyznawcami wyruszył w długą podróż, zakończoną założeniem na obecnej Syberii Kitieżu. Kiedy mongolska horda pod przywództwem Czyngis-chana zaatakowała miasto, Prorok był zmuszony poświęcić je celem chronienia Boskiego Źródła. Ocalali uciekli i osiedlili się na okolicznych terenach, przysięgając chronić tajemnicę miasta. Jacob ostrzega Larę przed tym, że chociaż Boskie Źródło istnieje naprawdę, to może nie być tym, czego ona szuka. Konstantin przypuszcza kolejne ataki na Ocalałych, wierząc w to, że są oni heretykami, a on sam wypełnia wolę bożą. Lara odkrywa, że Ana umiera i manipuluje swoim bratem, żeby ten odnalazł dla niej Boskie Źródło. Lara i Jacob zgadzają się, że jedynym sposobem ochrony artefaktu przed Trójcą jest zdobycie go przez organizację. Lara odnajduje Atlas, urządzenie będące mapą Kitieżu. Spotyka również Jonaha, który śledził Trójcę – organizacja była jednak świadoma jego obecności i celowo pozwalała mu działać, mając nadzieję na to, że doprowadzi on ich do Lary Croft. Jonah zostaje porwany wraz z Atlasem, a Lara rusza mu na ratunek. Mężczyzna zostaje dźgnięty przez Konstantina, wiedzącego o tym, że dziewczyna zrobi wszystko, żeby mu pomóc, co da Trójcy przewagę w wyścigu do Boskiego Źródła. Lara zabiera Jonę do Jacoba, który wyjawia, że jest Prorokiem i leczy rany Jony dotykiem. Podczas kiedy Trójca szturmuje lodowiec, pod którym ukryty jest Kitież, Lara postanawia dotrzeć tam ukrytą ścieżką, na której spotyka Nieśmiertelnych – obrońców miasta. Ze znajdowanych po drodze dzienników szpiega Trójcy ukrywającego się wśród Mongołów dowiaduje się o tym, że Boskie Źródło naprawdę zapewnia nieśmiertelność, ale kosztem utraty osobowości. Kiedy Lara wchodzi do Kitieżu, Ocalali przypuszczają atak na Nieśmiertelnych, dając jej czas na dotarcie do centrum miasta, gdzie zostaje zaatakowana przez Konstantina, którego zabija. Udaje jej się odebrać Boskie Źródło Anie i rozbija je, zabijając tym samym Nieśmiertelnych i pozbawiając nieśmiertelności Jacoba. Ten umiera w wyniku odniesionych ran postrzałowych, szczęśliwy, że po wielu latach znalazł się ktoś, kto potrafił zniszczyć artefakt i zapewnić mu spokój. Córka Jacoba, Sofia, przejmuje dowództwo nad pozostałymi Ocalałymi. Lara i Jonah wracają do Anglii, gdzie planują kolejną ekspedycję mającą na celu poznanie tajemnic świata i udaremnienie działań Trójcy. W scenie po napisach końcowych, rozgrywającej się dwa tygodnie przed epilogiem, Lara wypytuje Anę o śmierć swojego ojca. Ta przyznaje, że został zabity przez Trójcę, ale nim zdąży udzielić więcej informacji, zostaje zastrzelona przez snajpera organizacji. Snajper pyta, czy zabić również Larę, jego zwierzchnik stwierdza, że jeszcze nie czas. Rozgrywka[] Rise of the Tomb Raider jest przygodową grą akcji z widokiem z perspektywy trzeciej osoby, zawierającą w sobie wiele elementów z gry Tomb Raider z 2013 roku. Gracz kontroluje w niej Larę Croft przemierzającą zróżnicowane otoczenia, walczącą z wrogami oraz rozwiązującą łamigłówki środowiskowe, używając przy tym zaimprowizowanych broni i gadżetów. W grze zaimplementowano system wytwórstwa, pozwalający tworzyć przedmioty z surowców zebranych podczas eksploracji ze zwierząt i roślin, w tym amunicję. Wprowadzony został system pogody, na której zmianę reagują zarówno ludzie, jak i zwierzęta, oraz cykl dobowy. Przykładowo w celu stworzenia grubszej kurtki Lara musi zapolować na wilka, który opuszcza swoje leże tylko o określonej porze dnia i w określonych warunkach pogodowych. Dodatkowo postać może pływać, zapewniając jej dodatkową mobilność i przewagę w walce. Walka została przemodelowana tak, żeby zapewnić więcej możliwości do skradania się i atakowania z ukrycia. Lara Croft może zmylić przeciwników wykorzystując elementy otoczenia, np. chowając się w krzakach lub za drzewami, jak również uniknąć walki, wspinając się na drzewa lub przeskakując po dachach. Powrócą bronie, znane z poprzedniej odsłony – łuk, pistolet i czekan – do których dodany został nóż myśliwski, wykorzystywany do cichych zabójstw i walki wręcz. Świat przedstawiony w grze jest trzykrotnie większy od tego, który gracze mogli eksplorować w poprzedniej części. Przechodzenie pomiędzy poszczególnymi lokacjami odbywa się płynnie, bez ekranów ładowania. Postać podczas kampanii fabularnej odwiedzi Syberię i Syrię. W grze, podobnie jak w poprzedniczce, dostępny jest tzw. instynkt przetrwania, dzięki któremu Lara Croft może zobaczyć przedmioty i miejsca, z którymi może wejść w interakcję. Wprowadzony został również system ulepszania nauki języków, dzięki czemu postać będzie może przeczytać starożytne zapiski, zapewniające dostęp do nowych pomieszczeń czy ulepszeń. Podobnie jak w spin-offie Lara Croft and the Temple of Osiris, w grze dostępne są grobowce z wyzwaniami. W przeciwieństwie do poprzedniej odsłony, w Rise of the Tomb Raider nie został zaimplementowany tryb gry wieloosobowej. Według twórców jego usunięcie pozwoliło im w pełni skoncentrować się na trybie dla jednego gracza. Produkcja[] 1 sierpnia 2013 roku Phil Rogers, prezes Square Enix Wester, potwierdził w poście na blogu na oficjalnej stronie firmy, że w produkcji znajduje się „nextgenowa kontynuacja Tomb Raider”. 9 czerwca 2014 roku, podczas konferencji prasowej Microsoftu na targach Electronic Entertainment Expo, zaprezentowano zwiastun Rise of the Tomb Raider i dokonano oficjalnej zapowiedzi gry. Podczas spotkania Microsoftu na targach Gamescom 2014 ujawniono, że gra zostanie wydana pod koniec 2015 roku jako czasowy tytuł na wyłączność na platformy Xbox. Sprawę wyłączności skomentował Phil Spencer, prezes Xboksa: „Jestem wielkim fanem Uncharted i chciałbym, żebyśmy mieli grę przygodową tego rodzaju. Zaczęliśmy prace nad jedną, przyglądaliśmy się innym, ale do dziś nie udało nam się uzyskać takiej jakości. To dla nas szansa”. W lutym 2015 roku Crystal Dynamics ujawniło, że wersja na konsolę Xbox 360 opracowywana jest przez studio Nixxes Software. 15 czerwca 2015 roku podczas konferencji Microsoftu na targach E3 zaprezentowano zwiastun z rozgrywki oraz podano datę premiery: 10 listopada 2015. 16 czerwca podczas konferencji Square Enix zaprezentowano zwiastun z materiałami zza kulis. 23 lipca poinformowano, że wersja na komputery osobiste z systemem Windows 10 wydana zostanie w pierwszym kwartale 2016 roku, zaś na PlayStation 4 pod koniec 2016. 4 sierpnia 2015 roku podczas targów Gamescom zaprezentowano fragmenty rozgrywki, prezentujące dwa podejścia do zabawy – ciche, ale zarazem efektowne likwidowanie wrogów wzorem serii Assassin’s Creed oraz bezpośrednią konfrontację z przeciwnikami, w której korzystać można z ładunków wybuchowych. W rolę Lary Croft podczas sesji performance capture wcieliła się Camilla Luddington, która użyczała głosu postaci i odgrywała ją w pierwszej części. Mimo zmiany dystrybutora, w polskiej wersji postać ponownie przemawiać będzie głosem Karoliny Gorczycy. 4 grudnia 2015 roku, podczas gali rozdania nagród The Game Awards, zaprezentowano zwiastun pierwszego dodatku do gry, Baba Yaga: Świątynia wiedźmy, którego premiera miała miejsce 28 stycznia 2016. Postacie[] Sojusznicy[] Postać Głos Głos Lara Croft Karolina Gorczyca Camilla Luddington Jacob Jacek Kopczyński Philip Anthony-Rodriguez Richard Croft Wojciech Machnicki Michael Maloney Sofia Monika Węgiel Jolene Andersen Jonah Maiava Jakub Wieczorek Earl Baylon Iwan Paweł Szczesny Serafima Wrogowie[] Postać Głos Głos Ana Elżbieta Jędrzejewska Laura Waddell Konstantin Robert Jarociński Charles Halford Baba Jaga Laura Waddell Grupy[] Trójca Ocalali Nieumarli Poziomy[] Dostępny do eksploracji teren w Rise of the Tomb Raider jest znacznie większy, niż w poprzedniej odsłonie. Poza głównym wątkiem fabularnym, wprowadzone zostały również misje poboczne, zapewniające Larze dodatkowe nagrody za ich ukończenie. Podobnie jak w Tomb Raider, obszar gry oferuje różnorodne wyzwania, zaś eksploracja opcjonalnych grobowców zapewnia ulepszenia umiejętności postaci. Syria[] Syria Syberia[] Szczyt góry Syberyjska dzicz Jaskinia lodowcowa Kompleks radziecki Opuszczona kopalnia Geotermiczna Dolina Akropol Podtopione archiwa Baza badawcza Planetarium Ścieżka Nieśmiertelnych Zaginione miasto Złowroga Dolina (Baba Yaga: Świątynia wiedźmy) Radziecki ośrodek badawczy (Zimna ciemność) Dwór Croftów[] Więzy krwi Koszmar Lary}

a s p a 1,988. Mr Jim PL 1,988. Andyyy v2 1,988. dante2236 1,988. Bond OO7 1,988. Malembe 1,988. Full list of all 50 Tomb Raider achievements worth 1,000 gamerscore. It takes around 40-50 hours to

Są takie produkcje, które uznaje się za idealne bądź prawie idealne, a kiedy zapowiedziana zostaje ich kontynuacja, zastanawiamy się, czy twórcy staną na wysokości zadania i dostarczą produkt jeszcze lepszy albo przynajmniej równie dobry. Dla mnie taką idealną produkcją był "Tomb Raider" z 2013 roku, który tchnął nowe życie w skostniałą serię i okazał się być znakomitą, piekielnie wciągającą i dynamiczną grą akcji. Czy jego kontynuacji, "Rise of the Tomb Raider", udało się przebić część pierwszą? No cóż – i tak, i nie. Nie ma się co oszukiwać: podobnie jak w pierwszej części, tak i w "Rise of the Tomb Raider" fabuła to element drugoplanowy, średniej jakości pretekst pozwalający rzucić główną bohaterkę na Syberię, gdzie będzie mordowała, skakała, eksplorowała i wytwarzała. Podobnie jak w "Tomb Raider", scenariusz bywa idiotyczny i nielogiczny. W pierwszej części delikatna Lara zamienia się z niewinnej dziewczyny w zabójczynię, kładącą pokotem całe zastępy Solarii, lamentując przy tym nad swoją utraconą niewinnością, w drugiej z kolei ubolewa nad tym, że za jej sprawą niemilcy dobierają się do rdzennych mieszkańców Kitieżu, uparcie odmawia jednak zaprzestania poszukiwań, narażając ich na jeszcze większe niebezpieczeństwo. Dlaczego we wstępie stwierdziłem, że grze zarazem udało się i nie udało pobić poprzedniczki? Otóż dlatego, że "Rise of the Tomb Raider" to w dużej mierze taki "Tomb Raider" na sterydach. Trzon zabawy pozostał niezmienny – mimo zupełnie innego otoczenia, w dalszym ciągu mamy do czynienia z półotwartym światem, w którym iść można tylko ścieżkami wytyczonymi przez autorów, w którym miejsca do wspinania się zostały identycznie oznaczone, a chociaż możemy spalić przewidziany przez twórców kawałek drewna, to drugiego – tego blokującego już drogę – a nie, w którym robimy dokładnie to samo co na Yamatai. Trzeba jednak oddać autorom, że mimo braku znaczących różnic czy nowości, gra w dalszym ciągu jest piekielnie wciągająca i przyjemna – zabijanie, wspinanie się czy rozwiązywanie zagadek nadal dostarcza tyle samo radości, a to ze względu na świetnie zaprojektowany teren i mechanikę. Największą zmianą w mechanice jest bodajże położenie większego nacisku na możliwość poradzenia sobie z przeciwnikami na różne sposoby. Podczas gdy w pierwszej części z reguły trzeba było ich wyeliminować na RoboCopa, ponieważ nie było innej możliwości, w "Rise" postarano się o alternatywne ścieżki. Rozsiane po mapach butelki i puszki można wykorzystać do wystrychnięcia wrogów na dudka i przemknięcie za ich plecami lub do zwabienia ich w jakieś miejsce celem cichego zabicia. Takie właśnie podejście premiowane jest dodatkowymi punktami doświadczenia, dla mnie jednak najlepszym sposobem radzenia sobie z przeciwnikami pozostał łuk i karabin, a w przypadku większych grup – mołotowy i granaty. Inne usprawnienia bądź nowości również nie są kolosalne. Rozwinięto system wytwórstwa, pozwalający teraz tworzyć zarówno przedmioty, takie jak chociażby torby i kołczany, jak również amunicję – od kilku rodzajów strzał, po pociski grzybkujące i granaty. Część wyposażenia zakupić można tylko na czarnym runku za znajdowane po drodze złote bizantyjskie monety. Nowością jest nauka języków, pozwalająca ulepszyć znajomość rosyjskiego, greki i mongolskiego – im więcej dokumentów czy fresków w danym języku przeczytamy, tym trudniejsze rzeczy będziemy potrafili przetłumaczyć. System ten jest jednak dość idiotyczny – nauka języków pozwala głównie odczytywać informacje wyryte na monolitach, zdradzające położenie ukrytych w pobliżu skrzyń ze złotymi monetami. Zastanawia mnie, dlaczego panna Croft potrafi przeczytać skomplikowane dokumenty, pełne zdań wielokrotnie złożonych itd., ale nie potrafi sobie poradzić z informacjami na monolitach, zawsze zawierających te same informacje, ubrane tylko w inne słowa? Podobnie jak w poprzedniczce, na każdym obszarze znajduje się jakieś wyzwanie bądź wyzwania, polegające na złapaniu, zestrzeleniu czy znalezieniu określonej ilości czegoś. Wyzwania uzupełnione zostały jednak zadaniami pobocznymi, zlecanymi przez rdzennych mieszkańców Kitieżu – są to proste dodatkowe aktywności w stylu "oczyść jaskinię z wilków", "sabotuj pięć przekaźników", "zniszcz dziesięć dronów" czy "uwolnij więźniów". Nie są one co prawda szczególnie interesujące, ale warto je wykonywać, ponieważ za ich zaliczenie zdobyć można niedostępne inaczej elementy wyposażenia, jak chociażby niezwykle przydatny wytrych. Twórcy wzięli sobie do serca opinie fanów i w "Rise of the Tomb Raider" zaoferowali znacznie więcej opcjonalnych grobowców. Są one ciekawie zaprojektowane i, podobnie jak w poprzedniczce, w lwiej części przypadków wymagają rozwiązania jakiejś zagadki środowiskowej. Nagrody za ich wykonanie są jednak znacznie lepsze niż w "Tomb Raider" – zamiast większej ilości złomu potrzebnego do wytwarzania przedmiotów, uczymy się niedostępnych inaczej zdolności, takich jak chociażby jednokrotna automatyczna regeneracja zdrowia w walce, kiedy jego poziom jest krytycznie niski. "Rise of the Tomb Raider", podobnie jak poprzedniczka, jest grą ze wszech miar śliczną. Wydawać by się mogło, że gra osadzona na Syberii nie daje zbyt wielkiego pola do popisu projektantom poziomów, ale nic bardziej mylnego. Sybir w grze to ośnieżone szczyty i otwarte tereny, kopalnie uranu, gułag czy Geotermiczna Dolina, miejscami wyglądająca jak meksykańska dżungla skrywająca ruiny Azteków. Gra robi też użytek z najnowszych technologii, toteż lokacje nie dość, że są świetnie zaprojektowane, to jeszcze wyglądają obłędnie. Szkoda tylko, że mimo partnerstwa z Nvidią, produkcja miewa poważne problemy z utrzymaniem płynności na geforce’ach – przy maksymalnych ustawieniach gra co prawda chodzi płynnie i trzyma jednakową ilość klatek na sekundę, ale w momencie autozapisu albo uruchomienia przerywnika filmowego ich ilość drastycznie spada. Na bardziej wypasionych kartach skutkuje to zmniejszeniem liczby klatek na sekundę do 40-60, ale już na słabszych gra zamienia się w pokaz slajdów. Po kilkunastu minutach grzebania w ustawieniach i wypróbowaniu różnych konfiguracji udało mi się rozwiązać ten problem poprzez wyłączenie wszystkich opcji internetowych i zamienieniu bardzo wysokiej jakości tekstur na wysoką. Chociaż polską wersję zlecał Microsoft, zdecydował się on kontynuować pomysł Cenegi, stawiając na polski dubbing, w którym Lara ponownie przemawia głosem Karoliny Gorczycy. Ponieważ mam awersję to brytyjskiego akcentu, wybrałem wersję zlokalizowaną na nasz język. Niestety, wypada ona co najmniej o klasę gorzej niż w poprzedniczce. Gorczyca w jednym z wywiadów przyznała, że przy drugiej części pracowała w ciemno, bez jakichkolwiek materiałów, co niestety słychać. Dość często zdarzają się jej trochę fałszywe tony, nie do końca pasujące do sytuacji, ale mimo wszystko nadal jest najmocniejszym punktem dubbingu. Reszta głosów jest w większości przypadków dyskusyjna. Chociaż trudno przyczepić się do Roberta Jarocińskiego (Konstantin), Moniki Węgiel (Sofia) czy Jakuba Wieczorka (Jonah), o tyle już Elżbieta Futera-Jędrzejewska jako Ana wypada słabiutko, a Jacek Kopczyński to kompletna pomyłka. Sytuacja, w której dany aktor w jednej grze dubbinguje ważną postać (doktor Whitman), a w drugiej inną (Jacob), nie powinna mieć miejsca. Podobnie jest z Grzegorzem Pawlakiem, który w pierwszej części dubbingował Rotha, w drugiej zaś często słychać go jako żołnierzy. Dodatkowymi grzechami polskiej wersji są momentami fatalny lip sync oraz jakość przekładu – zdaje się, że nawet ekipa odpowiedzialna za tłumaczenie nie miała pojęcia nad czym pracuje. Przykładowo radzieckie plakietki z mosiądzu lub innego metalu nazywane są przez Larę "plakatami propagandowymi", zaś kiedy w oryginalnej wersji Lara krzyczy do uciekającego złodzieja "Stop!", w polskiej słyszymy "Przestań!" Najwidoczniej zabrakło czasu na poprawki i przetestowanie lokalizacji, przez co czasem zdarza się, że dialogi kompletnie ze sobą nie korespondują, np. jedna postać mówi "Zwyciężysz", a w odpowiedzi słyszy "Oboje je odniesiemy" (zagadka rozwiązuje się przy włączonych napisach, w których kwestia pierwszej postaci to "Odniesiesz zwycięstwo"). "Rise of the Tomb Raider" nie zawiodło i okazało się godną kontynuacją znakomitej gry. Mimo braku znaczących nowości, jest to produkcja solidna, wciągająca i bardzo przyjemna. Mając na uwadze historię serii, której kolejne "cykle" zaczęły zjadać własny ogon przy mniej więcej trzeciej części, można mieć obawy co do tego, jak długo świeży pozostanie obecnie trwający. Trzecia część z kolejnymi pomniejszymi zmianami w dalszym ciągu może być przyjemna, ale przy kolejnych twórcy będą musieli się już bardziej postarać, żeby gracz nie miał wrażenia, że ciągle gra w to samo. To jednak pieśń przyszłości – na razie możemy cieszyć się solidną i zdecydowanie wartą uwagi grą. Jeżeli spodobała Ci się część pierwsza, "Rise of the Tomb Raider" jest pozycją obowiązkową, bez względu na to, na jakiej platformie użytkowników uznało tę recenzję za pomocną (13 głosów).

The as-yet-untitled new Tomb Raider game is a single-player, narrative-driven adventure that continues Lara Croft’s story in the Tomb Raider series. It includes all the elements that have made Tomb Raider one of the most revered franchises in gaming, giving players control of the confident and multidimensional hero Lara Croft in an environment that rewards exploration and creative

Przed kilkoma dniami w "Perłach z Lamusa" wspominałem pierwszego Tomb Raidera z 1996 roku. Choć dla wielu graczy to właśnie tamta część ma status kultu, dla mnie przynajmniej, najlepsze miało dopiero związku z niezwykle ciepłym przyjęciem Lary Croft, ekipa Core Design zaczęła w trybie ekspresowym pracować nad kontynuacją jej przygód. W ten oto sposób w listopadzie 1997 roku powstał Tomb Raider II: The Dagger of Xian, który w swoich założeniach nie różnił się znacząco od poprzedniczki. Tym razem przedmiotem sporu był tytułowy sztylet, a Lara znów w rozwiązaniu archeologicznej zagadki zjechała pół świata (odwiedzając Wenecję i Tybet). Oczywiście traktowanie "dwójki" jako zwykłego mission packa byłoby nad wyraz krzywdzące, autorzy rozwinęli koncepcję o szereg nowych ruchów, a sama gra współpracowała z akceleratorami grafiki. Do dziś wśród najbardziej radykalnych fanów Lary, żywy jest spór o to, która część była lepsza - pierwsza czy jest pewne - mało kto będzie konstruował tak radykalnie pozytywne opinie o Tomb Raider III, którego otrzymaliśmy pod sam koniec roku 1998. Gra poszła w trochę bardziej nowoczesnym kierunku, gdyż zamiast poszukiwać antycznych artefaktów, skupiliśmy się na badaniu resztek tajemniczego meteorytu (temat - swoją drogą - na czasie), we wnętrzu których można było natrafić na przedmioty o ogromnej mocy. I znów, przemierzaliśmy cały świat, trafiając nawet do słynnej Strefy 51. Tym razem Lara miała do swojej dyspozycji całą gamę różnorodnych pojazdów, a autorzy pozwolili zdecydować w jakiej kolejności wykonamy kolejne zadania. W tej odsłonie zdecydowanie powiększyła się też liczba przeciwników, choć ja i tak najlepiej zapamiętam przerażające dla dziesięciolatka pojedynki z groźnymi, kamiennymi posągami. Set, Horus i Lara Kolejny rok przyniósł kolejną część z cyklu Tomb Raider. The Last Revelation jest do dziś moją ulubioną częścią przygód Lary Croft. Być może także dlatego, że właśnie w ten sposób wyobrażałem sobie zawsze pracę archeologa. Lara stosunkowo szybko zostaje uwięziona w jednym z egipskich grobowców i jak się okazuje miejsce to skrywa w sobie sporo zapierających dech w piersiach tajemnic. Mumie, koty, pułapki i bandaże to jednak tylko przystawki dla pojedynku bogów Seta i Horusa, w środku którego znalazła się nasza seksowna pani archeolog (wybaczcie, nie mogłem się powstrzymać). Wierzcie lub nie, ale ten Tomb Raider był niesamowity, wniósł do serii powiew nowej jakości, zagadki i wyzwania fizyczne były absolutnie wciągające, a nad wszystkim udało się zbudować prawdziwie egipski klimat. Całość dopełniała tragedia i - idealne zdawać by się mogło - zakończenie serii. Larze Croft po heroicznej walce nie udaje się bowiem opuścić grobowca i zostaje w nim pogrzebana na zadanie stało przed Core Design, które po tych wszystkich emocjach zdecydowało się kontynuować sagę. W Tomb Raider 5: Kroniki, grupka znajomych Lary Croft przy kominku wspominała nieznane jej przygody. W związku z czym wszystkie misje stanowiły tak naprawdę osobne historie, choć zgodnie ze starą tradycją, Lara zwiedzała świat, walczyła ze zbirami i kolekcjonowała artefakty. Być może przygnębiająca świadomość o tragicznym losie naszej bohaterki, a może wypalenie Core Design, sprawiły, że była to chyba najsłabsza edycja Tomb Raidera w ponieważ na swój spadek formy, Core Design postanowiło odpowiedzieć czasem... Po 3 latach przerwy, w 2003 roku, ukazała się The Angel of Darkness, być może jeszcze słabszy niż Kroniki. Okazało się, że Larze udało się wydostać z feralnego grobowca, jednakże nie powitano jej chlebem i solą, a oskarżono o morderstwo swojego dawnego mentora, który wprowadzał ją zresztą w świat piramid. Po raz pierwszy od dawna to Lara była ściganą, a nie ścigającą, co nieco wpłynęło na jej wizerunek. Gra i główna bohaterka stały się o wiele bardziej mroczne, zaś Lara pod osłoną nocy starała się oczyścić dobre imię. Pojawiła się też druga grywalna postać, towarzyszącego Larze mięśniaka Curtisa. Grało się w to jednak niezbyt fajnie, nie pomogły nawet elementy RPG. Core Design zabrnęło z serią trochę w ślepy punkt i wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że Lara Croft powinna była pozostać w tym grobowcu niepokonana. Eksperci od dziedzictwa na ratunek Lubię Eidos, to inteligentny wydawca, świetnie administruje swoimi tytułami (raz tylko popełnili błąd, oddając twórców Championship Managera firmie SEGA). Bez przesadnych sentymentów zabrali Tomb Raidera jego pierwotnym twórcom i powierzyli ekipie Crystal Dynamics, znanej najlepiej z serii Legacy of Kain (a potem zrobili jeszcze dobry i niedoceniany Project Snowblind). Okazało się, że zmiana była strzałem w dziesiątkę, ponieważ wydana w 2006 roku Tomb Raider: Legenda pozwoliła powrócić serii do ekstraklasy. Wiele się zmieniło w tamtym okresie w materii gier platformowych. Przede wszystkim za sprawą Ubisoftu, który wydał rewelacyjną trylogię Prince of Persia, który bił na głowę ostatnich kilka Tomb Raiderów i tym bardziej to właśnie on wyznaczał teraz standardy. Tym bardziej należy więc docenić udany debiut Crystal o tych zawirowaniach kadrowych, należy pamiętać o Tobym Gardzie, który dla Core Design zaprojektował (nieco przesadzając tu i ówdzie) postać Lary Croft. Crystal Dynamics uznało, że bez ojca pani archeolog pracować nie wypada i ściągnęli go do swojego zespołu. Legenda zrywała z mrocznym wizerunkiem Lary wracając po części do korzeni serii. Znów ruszyliśmy w międzynarodowe archeologiczne tournee, strzelając do bandziorów i tygrysów, skacząc z jednej skalnej półki na drugą. Całość ubarwiał zupełnie nowy silnik graficzny, w którym złożona z przyzwoitej liczby polygonów (ponad dwukrotnie więcej niż w przypadku ostatniej odsłony), Lara wreszcie wydawała się tworem bardziej ludzkim, niż dziwnym dzieckiem cyrkla i ekierki. Nowi twórcy w swojej konwencji działali naprawdę "na bogato", przygotowując wersję pod wiele różnych przed premierą Tomb Raider: Legenda, fani bardzo prosili Eidos o zwykły... remake pierwszego Tomb Raidera. Ponieważ Crystal Dynamic spisało się znakomicie, przywracając marce dawny blask. Poproszono ich o przygotowanie - w trybie ekspresowym - edycji specjalnej na dziesiąte urodziny. Tak oto dziesięć lat (i kilka miesięcy) po premierze pierwszych przygód Lary Croft, ukazał się Tomb Raider: Anniversary. Twórcy z pietyzmem przenieśli pierwsze przygody pani archeolog na zupełnie nowy silnik. W kwestii fabuły i rozłożenia akcentów nie zmieniło się prawie nic (więc: ponownie odsyłam do pereł z lamusa). I co? I znowu był hit. Lara w czasach popkultury Pamiętam jak dziś premierę Tomb Raider: Underworld. Modelka odgrywająca rolę Lary wielkim Hummerem jeździła po Polsce, a pół Warszawy było obklejone wizerunkiem jej komputerowej odpowiedniczki. To było kolejne już podejście Crystal Dynamics do tego tematu. I znowu efekty były zaskakująco dobre. Mnie osobiście bardzo podobał się kontekst historyczny tej produkcji - nawiązani do starych, indiańskich bogów cywilizacji z terenów dzisiejszego Meksyku, a także mitologii nordyckiej - znakomitej, a tak mało eksplorowanej w grach. Produkcja jako pierwsza w historii serii nosiła znamiona tworu sandboksowego, choć bardzo niewielkie i raczej to nie ten aspekt przyświecał twórcom. Sporo zmian dotknęły kwestie odpowiedzialne za interakcję z otoczeniem, główna bohaterka zmieniła swój błyszczący nieco latami 90-ymi i Coco Jumbo outfit, a część akcji przeniosła się pod 2010 roku ukazała się gra, którą trudno nazywać Tomb Raiderem. Tytuł jej brzmiał bowiem Lara Croft and Guardian of Light i szczerze mówiąc przez długi czas myślałem, że twórcom troszkę odbiło. Produkcja była bowiem jakąś dziwną próbą przeniesienia pani archeolog w rzut izometryczny, a samej Larze towarzyszył niecodzienny kompan - utalentowany wojownik Majów. Jakkolwiek trudno mi uwierzyć w te słowa, ta niecodzienna gra, przywodząca na myśl bardziej serię Commandos niż Tomb Raider, okazała się całkiem solidną produkcją i spotkała się z ciepłym przyjęciem fanów. Trudno jednak traktować ją jako pełnoprawny element serii i należy interpretować jako swego rodzaju Tomb Raiderów w tym miejscu w zasadzie się kończy. Tomb Raider, który na sklepowych półkach pojawi się w marcu, spróbuje nam opowiedzieć o Larze Croft od nowa. Bardzo ważne jest jednak, byście chociaż w skrócie przyswoili najważniejsze informacje na temat losów tej utytułowanej serii - wbrew pozorom wiele zawartych powyżej wieści, stanie się kluczowe do rozważań o atutach i zagrożeniach po resecie serii, którymi planuję zająć się w ostatniej części naszego produktu

3 Rise Of The Tomb Raider. Rise of the Tomb Raider was the much-anticipated sequel to the Tomb Raider reboot of 2013. With the most impressive graphics of the series, more challenging puzzles, and an action-packed story, this is Tomb Raider at some of its best. The only thing that stops Rise of the Tomb Raider from being the better game is just

obejrzyj 01:38 Thor Love and Thunder - The Loop Czy podoba ci się ten film? Jaskinia szaleńca – pierwszy poziom w grze Tomb Raider z 2013 roku, rozgrywający się w jaskini szaleńca i na nadbrzeżnych klifach. Stanowi samouczek do gry, zapoznając gracza z jej podstawowymi mechanikami. Przegląd[] We wprowadzeniu znaleźć można: Fabuła[] Larze Croft udaje się przetrwać katastrofę Endurance, po dotarciu do brzegu wyspy zostaje jednak powalona przez nieznanego napastnika, zanim dołączy do pozostałych ocalałych. Budzi się w jaskini szaleńca, powieszona za nogi pod sufitem. Udaje jej się uciec, po drodze trafiając na dziwne oznaczenia i ślady wskazujące na to, że na wyspie działa jakiegoś rodzaju kult, o czym świadczy złożone w ofierze ciało dziewczyny. Zadania[] Przetrwaj[] Idź przed siebie i przeżyj. Siła woli[] Ucieknij z jaskini szaleńca. Znajdź wyjście Oznaki wyjścia[] Ustal, co stało się z członkami załogi Endurance. Znajdź ślady pozostałych rozbitków Idź tropem pozostałych rozbitków Schroń się przed burzą Strategia[] Siła woli[] Żeby się wyswobodzić, rozhuśtaj Larę w kierunku ciała wiszącego najbliżej ognia. Kiedy zapali się belka, rozhuśtaj się w jej kierunku, dzięki czemu zajmie się lina, na której zawieszona jest Lara. Żeby uciec z jaskini z pływającymi śmieciami, użyj pochodni na słupkach owiniętych materiałami, co doprowadzi do podniesienia się klatki. Wejdź na górę, skocz w kierunku klatki i zawiśnij na niej, co uwolni trochę śmieci, a następnie podejdź do drugiej klatki, podpal jej zawartość i pchnij ją. .